ensr

Protetička tela

Od 11. do 21. septembra ove godine u galeriji Progres u Beogradu, održaće se izložba pod nazivom “Protetička tela” koja je nastavak izložbe „Nelagodnost u kulturi“, održane u galeriji O3one u aprilu ove godine.

Učesnici izložbe:

Jarrod Sanderson

Shikiko Aoyama

Vuk Vučković

Jelena Marković

Srđan Đile Marković

Vojislav Radovanović

Dragana Grujičić

Emilija Stojaković

Milica Ružičić

Nikola Kolja Božović

Nevena Prljić

Brankica Končarević

Davor Dukić

Igor Ajman

Marina Marković

Predrag Damjanović

Katarina Carmignani

Jana Stojaković

Marcella and The Forget me Nots

Marina Hoermanseder

Kustos Jana Stojaković

Protetička tela

Ova izložba bavi se problemima sa kojima se susreće savremeno društvo u postavljanju i zadovoljavanju esteskih kriterijuma u odnosu na ljudsko telo. To telo, kako žensko tako i muško, danas biva podvrgnuto različitim, mahom surovim intervencijama, u cilju zadovoljenja nametnutih socijalnih modela i rodnih uloga. Bildovanje, steroidi, plastična (estetska) hirurgija, uz najrazličitije protetičke dodatke, samo su na korak od androida, kiborga i robota …

Umetnici posve drugačijih senzibiliteta, generacija, nacionalnosti, okupljeni na konkursu ove izložbe, svedoci su, ne više modernog, savremenog, čak ni postmodernog sveta, već sveta koji je nužno živeti, promišljati u i kroz njega – istovremeno delovati; u ovom slučaju, reč je o umetničkim praksama, koje se od prethodnih razlikuju, možda najpre u “koraku dalje”, tj. granicama koje pomeraju.

Iako se mnogi od njih predstavljaju upravo kroz klasične forme/tehnike vizuelnih umetnosti (crtež, slika, skulptura), ali i onih savremenijih, kao što su video, performans, instalacija, u konkurs su uključeni i vrlo kompleksni projekti sastavljeni od mnoštva različitih komponenti, elemenata i tehnika…

Sada, kada je otvorena perspektiva “posttelesne”,”postbiološke” civilizacije, kada filozofija preuzima na sebe misiju vrednosno-smisaonog očuvanja tela, prožimajući telesnošću sve ćelije svog jezika, umetnost, u veku nakon tehnoloških prodora, iznosi kritički stav u odnosu na novi kriterijum plastičnosti, opipljivosti samih ideja.

Nauka o ljudskom telu, kao najvišem organu kosmičkog života i njegovim promenljivim duhovno-kulturnim značenjima, zajednički je predmet filozofije, fiziologije i umetnosti.

Fiziosofija se javlja kao disciplina koja proučava mudrost tela, njegova kosmička, kulturna, spiritualna misteriozna značenja, koja se razvijaju u ritualno-relignoznoj, društveno-radnoj, etičko-međuljudskoj i umetničko-simboličkoj praksi. Među osnovnim temama fiziosofije su pol, jelo, očišćenje, bol i bolest, lice i spoljašnost, organi čula, unutrašnji organi…

Tabui vezani za temu tela su u nauci (psihologiji), filozofiji i feminističkoj (rodnoj) teoriji kasnog dvadesetog veka tek načeti i otvoreni, delom razrađeni i teorijski “opričani”; no, zbog svoje neskrivene, “nepristojne”, izrazite telesnosti, još uvek predstavljaju “trn u oku” mnogih puritanaca, ali i izazov malobrojnim – umetnicima.

Teme, takođe prisutne na ovoj izložbi su teme želje i koitusa, dodira i dodirivanja, osvajanja tela spolja i iznutra, ulaženja u njegove dubine; opipljiv odnos tela prema samom sebi, samoočiščenje (anoreksija, bulimija, zavisnosti).

Samokažnjavanje tek je jedan od simboličkih činova “kazne”, odnosno kritike društva, koja je odavno ne samo potrošačko, već samopotrošno i skoro potrošeno. Mazohistički činovi zapravo su izraz seciranja POTREBA koje se nameću i koje sami i nesvesno proizvodimo, perverzno uživajući upravo u činu proizvodnje želje, odmosno potrebe…

Izložba obuhvata različite medije od slika, fotografija, video radova do skulptura.

Milica Stojaković

separator separator